Kimiya-ye-Honar

fa نسبت «خود» و «دیگری» در عصر تجدد، در نمایشنامه «جعفر خان از فرنگ برگشته» نوشته «حسن مقدم» A Study On the Relationship Between “Self ” and “other” At the Early Stage of Modernism in Iran, In the play “ Ja’far Khan az farang bargashteh” by “Hassan Mohaghdam تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:tahoma;">در این مقاله پرسش بر سر شکل‌های مواجهه -آگاهانه یا ناآگاهانه- کاراکتر ایرانی از «خود» و «دیگری» در نمایشنامه جعفرخان از فرنگ برگشته نوشته حسن مقدم است. «خود» و «دیگری» استعاره و اشاره‌ای به مهمترین سوژۀ ادبیات مدرنِ ایرانی است. این نسبت، متضمن یک رابطه است. رابطه‌ای که فضایی ایجاد می‌کند تا فرم‌های اجتماعی و ارتباطی هر بار در قالب شخصیت‌های اجتماعی و انواع مواجهه‌هایشان –«خود» و «دیگری»- نمودار و بازتولید می‌شوند.<br> در اینجا، آن چیزی که مورد توجه واقع می‌شود، بر اساس منظر نظریه‌پردازان معاصر حوزۀ بازنمایی، مفاهیمی چون زبان و پوشش و نظام استعاری و نشانه‌ای «خود» و «دیگری» درون روابط متقابل کاراکترها مورد بررسی قرار می‌گیرد که گفتمان مورد نظر را می‌سازند. در اینجا منظور از گفتمان، نگرش و زاویه دید خاص در هر دوره تاریخی است که از راه آن «خودِ» ایرانی دست به تجربه میزند و نیز تجربه «دیگری» است که در نمایشنامه برساخته شده‌است. در این مقاله سعی بر آن است تا نشان داده شودکه شخصیت‌های این نمایشنامه چگونه به عنوان نوعی سوبژکتیوییه و «خود»، در برابر سوبژکتیویتۀ «دیگری» قرار می‌گیرند.</span></div> In this article, the question is about in what forms an Iranian character encounter - Consciously or unconsciously- with “self” and “other”, in the play “ Ja’far Khan az farang bargashteh” by “Hassan Mohaghdam”? The “self” and “other” are metaphors which refer to the most important subject of modern Iranian literature. This relation involves a relationship. The relationship which creates a space so that social and communicative forms could appear and be reproduced as social characters as well as their different kinds of encounters – “self” and the “other”. Here, the focus is on concepts such as language and outfit as well as the metaphorical and semiotic system of “self” and “other”. This system will be examined within the interaction of characters and constitute the above discourse. Here by discourse, I mean a certain attitude and point of view in any historical period by which the Iranian “self” tends to experience something and it is the “other’s” experience constituted in the play. In this article, I attempt to show how the characters in the play as a kind of subjectivity and “self”, stand against subjectivity of “other”.  نمایشنامه ایرانی, حسن مقدم, جعفر خان از فرنگ برگشته, گفتمان, خود, دیگری Iranian play, Hassan moghadam ja’far khan az farang bargashteh, discourse, self, other 49 60 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-168&slc_lang=fa&sid=1 Fares Bagheri فارس باقری faresbagheri@gmail.com 10031947532846003777 10031947532846003777 Yes