fa معمای تفسیر در آثار ساموئل بکت (براساس رهیافت‌های تئودورآدورنو مبنی بر تفسیر اثر هنری) تخصصي Special پژوهشي Research معناباختگی، به مثابه‌ی مهم‌ترین خصلت زیبایی‌شناختیِ آثار ساموئل بکت و آن‌چه تئاتر ابسورد نامیده می‌شود، شیوه‌ای از مواجهه‌ی آثار هنری مدرنیستی با اضمحلال و فروپاشی معنا و وضعیت ناشی از بحران مدرنیته است. این آثار از طریق نفیِ معنا و به عبارتی با رویکرد نفی‌گرایانه، که از فرم و شیوه‌ی مواجهه‌ی اثر با مسائل خود ناشی می‌شود، در جهت بیانِ بیان‌ناپذیری امرِ ناممکن تلاش می‌کنند. این مقاله می‌کوشد از منظر زیباییشناسی آدورنویی و در چارچوب رهیافت‌های وی در خصوص اثر هنری، نشان دهد که معناباختگی در آثار نمایشی بکت، نه تنها ضرورتی فلسفی و هنری است، بلکه به عنوان خصلت اجتناب‌ناپذیرِ فرم این آثار، حاصل معماگونگی آن‌ها است. بر همین اساس، دیالکتیک نهفته در بطن اثر هنری به مثابه‌ی معما، آن را مستعد تفسیر می‌سازد، اما اثر به همان اندازه که مشتاقِ بروز و ظهور محتوای حقیقیِ خود است به همان میزان هم از این امر پرهیز می‌کند و با نفی هرگونه تفسیری در ابهام و گنگ‌بودگی بیش‌تر فروم یرود. در تقابل با این کنشِ تفسیرگریزِ اثر هنری، تفسیر می‌کوشد با پیش‌گیری از گسست عناصر اثر و غلبه بر تعیّن‌ناپذیری آن‌ها خود را از بطن اثر نمایان سازد و با ظهور از ورای محاق معما، بر ابهام و عبث‌نماییِ آن چیره شود. اما واضح است که در این دیالکتیکِ سلبی آنچه همواره غایب خواهد ماند معنای معمای اثر است. Meaninglessness, as the most important aesthetic character of the works of Samuel Beckett and Theatre of the Absurd, is a way by means of which the modernistic works of art try to confront the annihilation of meaning and crisis of modernity. Trying to deny the meaning while utilizing a negative approach, which in turn arises from the way they deal with their inner problems, these works can be seen as endeavors for expressing the ineffability of the impossible. In this article it would be discussed, in an Adornoian aesthetical framework, that the meaninglessness in Beckett’s plays is not only a philosophical and artistic necessity, but also comes from the inevitable enigmas of these works. Accordingly, the hidden dialectics of these works which makes them some sort of puzzle, exposes them to multiple interpretation. Yet, while displaying the works potential interpretations, this characteristic at the same time negates any interpretation and, by causing more ambiguity in the work, shows the shortcomings of any attempt for unveiling the meaning. In opposition to this characteristic of the work of art, the interpretation tries to overcome the indeterminacy of the works’ elements and make itself clear and visible through unveiling the work’s enigma, ambiguity, and absurdity. However, what always remains absent in this negative dialectics is the meaning of the work’s enigma. بکت، آدورنو، تئاترابسورد، معناباختگی، مدرنیته، مدرنیسم، امر ناممکن، اثر هنری، معما، تفسیر، دیالکتیک Beckett, Adorno, Theatre of the Absurd, modernity, modernism, the impossible, work of art, enigma 35 50 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-44&slc_lang=fa&sid=1 Muhammad Rahimian Shirmard محمد رحیمیان شیرمرد 100319475328460088 100319475328460088 Yes دانشگاه آزاد اسلامی