fa تحلیل واسازانهٔ دریدایی از اسطورهٔ بلاگردان در نمایش‌نامهٔ ساحره‌سوزان اثر آرتور میلر عمومى General پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><span style="color:black">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; کاربست بلاگردانی از دیرباز ابزار بازتولید نظم اجتماعی از طریق طرد شرّ به بیرون از دایرهٔ اجتماع بوده است. در بازخوانی واسازانهٔ این کاربست، پیچیدگی‌ها و ناپایداری‌های معنایی عمیقی آشکار می‌گردد. آثار آرتور میلر، رابطهٔ تنگاتنگی با روابط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی دهه‌های آغازین قرن بیستم میلادی دارد. لذا برای بازخوانی شرایط خاص این دوران تاریخی، خوانش این آثار، به‌خصوص از دیدگاه واسازانه، می‌تواند فهمی ژرف‌تر از مناسبات قدرت، حقیقت، قربانی‌سازی و اخلاق مدرن را ممکن می‌سازد. در میان آثار میلر، نمایش‌نامهٔ <i>ساحره‌سوزان</i> به‌نحو قابل تأملی بر قربانی‌سازی و فرآیند اتهام‌افکنی و طرد اجتماعی ناشی از آن متمرکز است. لذا انتخاب این متن برای واسازی مفهوم بلاگردان حائز اهمیتی دوچندان است. پژوهش حاضر، با اتکا به دیدگاه‌های ژاک دریدا، می‌کوشد تا این نمایش‌نامه را مورد واسازی معنایی قرار دهد. این تحقیق، با تمرکز بر مفاهیم کلیدی دریدا، نظیر فارماکون، ردّ، دیفرانس، هایمن و تصمیم‌ناپذیری، به واسازی تقابل بنیادین درون/بیرون در اسطورۀ بلاگردان در این نمایش‌نامه پرداخته و در پی پاسخگویی بدین سوال است که کاربست بلاگردان در متن ادبی مذکور با توجه به مفاهیم واسازانهٔ دریدایی چگونه دچار تعلیق و تصمیم‌ناپذیری معنایی می‌گردد؟ نتایج نشان می‌دهد که جایگاه بلاگردان در تعلیق و تعویق معنایی میان شخصیت‌ها (تیتوبا، آبیگیل، پراکتور) و در خودِ ساختار شهر نوسان دارد و مرزهای دوگانۀ گناه/بی‌گناهی و حقیقت/دروغ در فضایی هیستریک فرومی‌پاشد. یافته‌های پژوهش همچنین حاکی از آن است که بلاگردان فراتر از یک قربانیِ مطرود عمل کرده و به‌مثابۀ عنصری برسازنده، ویرانگر و در عین حال گشاینده برای معنا، ایفای نقش می‌کند. بلاگردان در جایگاهی مرزی و لغزان، نه تماماً درون و نه مطلقاً بیرون ساختار، بلکه بر آستانۀ ناپایدار تقابل‌های دوگانه معلق است.</span></span></span></span></span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:107%">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<span style="line-height:107%"><span style="color:black">The scapegoating mechanism has long served as a tool for reproducing social order through the expulsion of evil beyond the boundaries of the community. A deconstructive rereading of this mechanism reveals profound complexities and semantic instabilities. The works of Arthur Miller maintain a close interconnection with the social, cultural, and political relations of the early decades of the twentieth century. Therefore, interpreting these works-particularly from a deconstructive perspective-can facilitate a deeper understanding of power dynamics, truth, victimization, and modern ethics in the specific historical conditions of this era. Among Miller&#39;s oeuvre, the play <i>The Crucible</i> notably focuses on victimization and the processes of accusation and resultant social exclusion. Hence, selecting this text for deconstructing the concept of the scapegoat holds twofold significance. The present study, drawing upon Jacques Derrida&#39;s perspectives, endeavors to subject this play to semantic deconstruction. Concentrating on Derrida&#39;s key concepts-such as pharmakon, trace, diff&eacute;rance, hymen, and undecidability-this investigation deconstructs the foundational opposition of inside/outside in the myth of the scapegoat within the play, seeking to address the question: How does the application of scapegoating in the aforementioned literary text, in light of Derridean deconstructive concepts, become subject to semantic suspension and undecidability? The results indicate that the position of the scapegoat oscillates in semantic suspension and deferral among the characters (Tituba, Abigail, Proctor) and within the city&#39;s structure itself, leading to the collapse of binary boundaries between guilt/innocence and truth/falsehood in a hysterical space. The research findings further suggest that the scapegoat operates beyond a mere ostracized victim, functioning as a constitutive, destructive, and simultaneously revelatory element for meaning. The scapegoat resides in a liminal and slippery position-not entirely inside nor absolutely outside the structure but suspended on the unstable threshold of binary oppositions.</span></span></span></span></span></div> نمایش‌نامۀ ساحره‌سوزان, آرتور میلر, بلاگردان, واسازی, ژاک دریدا, فارماکون, تقابل دوگانه درون/بیرون. Deconstruction, Jacques Derrida, Scapegoat, Pharmakon, The Crucible play, Inside/Outside Binary Opposition 85 104 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-10695-1&slc_lang=fa&sid=1 Ahmadreza Majdnia احمدرضا مجدنیا ahmad.majd@live.com 10031947532846008312 10031947532846008312 No Nader Shayganfar نادر شایگان‌فر n.shayganfar@aui.ac.ir 10031947532846008313 10031947532846008313 Yes Art University of Isfahan Behrouz Soheili Esfahani بهروز سهیلی اصفهانی behrouz.soheili@yahoo.com 10031947532846008314 10031947532846008314 No