Kimiya-ye-Honar

fa محاکات مناظر اروپایی در نقاشی متأخر صفوی The Representation of European Landscapes in Later Safavid Painting تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">از میانه‌های عهد صفوی مناظر اروپایی به انحاء مختلف در ترکیب‌بندی نقاشی‌ ایرانی به کار گرفته شدند. در این مقاله با اتخاذ رویکردی هرمنوتیکی بسترِ معرفت‌شناختی لازم برای پیدایش «منظره‌نگاری» به‌عنوان ژانری مستقل در نقاشی اروپایی بررسی‌شده و سپس در پناه این بحث «چگونگی» دگردیسی این منظره‌ها در نقاشی متأخر صفوی «تحلیل» و «تفسیر» شده است. یافته‌های مقاله حاکی از آن است که منظره‌های اروپایی در نقاشی آن دوران در حکم «کار جنبی» به صورت منطقه‌ای در کنار یا پشت روایت اصلی قرار می‌گرفتند، از این رو منظره همچنان همان نقش پیشین خود را به عنوان «زمینه روایت» در نقاشی ایرانی ایفا می‌کرد. در این دوران علی‌رغم اشتیاق حامیان و نقاشان نسبت به مناظر اروپایی، کمتر نقاشی منظره‌ای باقی مانده است که کار نقاشان ایرانی باشد. پیدایش نقاشی منظره در اروپای پسارنسانسی مستلزم استقرار شکل خاصی از دیالکتیک خِرَد و میمسیس بود. در این دیالکتیک وجه میمتیکِ منظره نشان از تلاش سوژه در جبرانِ زیباشناختی بیگانگی روزافزون از طبیعت داشت؛ در حالی ‌که این پویه (محاکات) در نقاشی ایرانی سمت‌وسویی روایی و مفهومی داشته است و «نگاهِ» نقاش بیش از آنکه متوجه عینیت طبیعت پیش‌رو باشد، در گرو تَصَوُّرِ «روایت کلامی» است.</div> <div style="text-align: justify;">From the middle of the Safavid era, with the expansion of relations with the West, European landscapes were used in various ways in the composition of paintings called “FARANGI-SAZI”. In this article, by adopting a hermeneutic approach, the epistemological context necessary for the emergence of “landscape painting” as an independent genre in European painting has been studied and then the transformation of these landscapes in late Safavid painting has been “analyzed” and “interpreted”. The findings of the article indicate that the European landscapes in the painting of that time were considered as “Paragone” as a region next to or behind the main narrative, so the landscape continues its previous role as the “background of the narrative” in the Persian Painting. This shows the continuation of the aesthetic tradition of Iranian painting in painting called FARANGI-SAZI. Despite the enthusiasm of patrons and painters for European landscapes, not many of the remained landscape paintings of this era are done by Iraninan painters. The emergence of landscape painting in post-Renaissance Europe required the establishment of a special form of the dialectic of reason and mimesis. In this dialectic, the mimetic aspect of the landscape shows the subject’s effort to compensate for the growing alienation from nature, while this moment (imitation) in Iranian painting has a narrative and conceptual direction and the “gaze” of the painter depends more on the idea of “Verbal Narrative” than on the objectivity of nature ahead.</div> نقاشی منظره, نقاشی متأخر صفوی, فلسفه منظره, محاکات, روایت landscape painting, late Safavid painting, philosophy of painting, representation, narrative 7 18 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-265&slc_lang=fa&sid=1 Abdollah Aghaie عبدالله آقائی a.aghaie@yazd.ac.ir 10031947532846004591 10031947532846004591 Yes Hanif Rahimi حنیف رحیمی Hanif.rahimi@yazd.ac.ir 10031947532846004592 10031947532846004592 No