fa تراژدی در رساله «جمهوری» افلاطون تخصصي Special پژوهشي Research تربیت یونانیان باستان بر اساس اشعار هومر یا تراژدی‌نویسان بوده، و افلاطون تقریبا در تمام آثارش به‌ویژه در رساله «جمهوری»، که کاملترین و بهترین اثر اوست، به دشمنی با شعر و تراژدی، و تربیت حاصل از آن می‌پردازد؛ و در سه کتابِ،  دوم، سوم، و دهم از کتاب‌های دهگانه جمهوری، بیشتر از نوشته‌های دیگرش به شعر و تراژدی تاخته، با ذکر دلایلی، شاعران و تراژدی‌نویسان را از دولتشهر آرمانی‌اش بیرون می‌کند. نخستین دلیلی که افلاطون برای حکم خود بیان می‌کند، دروغ بودن داستان‌ها، یا نگفتن تمام حقیقت در داستان‌هاست. او سپس به موضوع تقلید پرداخته، با طرحِ عالم ایده، و تمثیل غار، مقلدّان را کسانی می‌داند که با تقلید از تصویری، که خود تقلیدی از حقیقت است، سه مرحله از حقیقت دور افتاده‌اند. این مقلدان هم در حیطه هنرهای تصویری وجود دارند، که نقاشان هستند و هم در شعر، که تراژدی‌نویسان می‌باشند. پس افلاطون با تقسیم روح انسان‌ها به جزء شریف و جزء پست، تراژدی‌نویسان را به خاطر به هیجان درآوردن جزء پست روح آدمیان متهم می‌کند. افلاطون که به دنبال شیوه تربیت جدیدی بر اساس فلسفه برای آرمانشهر خود است، هرچند که در جمهوری به آن آثار اشاره نمی‌کند اما رساله قوانین، که حاصل دوران کهولت و پختگی اوست، به وضوح نوشته‌های خود را سرمشق مناسبی برای تربیت فلسفی درآرمانشهر معرفی می‌نماید. The ancient Greeks were trained based on poems of Homer or tragedy writers, and Plato, almost in all his works, especially in “The Republic”, which is the most complete and best-known one, is the enemy of poetry and tragedy and the training methods based upon them. In three books of it, i.e. second, third, and tenth, more than any of his other writings, he suppresses poetry and tragedy, and with reasons, puts the poets and writers of tragedy outside his ideal city-state. Plato argues that the primary reason for this is the falseness of stories, or saying not the whole truth. He then deals with the imitation and by introducing the Universal Forms (Ideas) and the allegory of the cave, describes the imitators as those imitating the picture, which itself is an imitation of the truth. They, then, are three phases far from the truth. At this area of the visual arts, there are imitators, both painters and poets, who are the tragic writers. Plato, dividing the human soul into the noble part and the ignoble one, accuses poets because they excite the latter part of the human soul. Plato, who is looking for a new training method based on the philosophy for his utopia, does not mention it in The Republic, but at The Laws, which is the work of his old ages and his maturity, describes clearly his writings as a good example of philosophical training for the ideal city. افلاطون, محاوره «جمهوری», تراژدی, شعر, تربیت, تقلید Plato, tragedy, colloquium Republic, poetry, training, imitation the Laws 27 44 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-65&slc_lang=fa&sid=1 Sa’id Shapouri سعید شاپوری aavina2005@yahoo.com 1003194753284600273 1003194753284600273 Yes دانشگاه آزاد اسلامی Ismaeil Baniardalan اسماعیل بنی اردلان 1003194753284600274 1003194753284600274 No دانشگاه هنر، دانشکده سینما و تئاتر Hasan Bolkhari Qohi حسن بلخاری قهی 1003194753284600275 1003194753284600275 No دانشگاه تهران