Kimiya-ye-Honar

fa واکاوی نسبت میان «گفتن» و «دیگری» در سینمای کیارستمی از منظر آرای امانوئل لویناس The Analysis of Relation between “telling” and “other” in Abbas Kiarostami Cinema from the Perspective of Emmanuel Levinas’ Ideas تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">این پژوهش از خلال رویارویی میان دو سنت پدیدارشناسی و ساخت‌گرایی در نقد سینمایی و به کمک آرای امانوئل لویناس می‌کوشد تا چگونگی تحقق «گفتن» را در سینمای عباس کیارستمی بررسی کند. این پژوهش پس از بررسی رویکرد لویناس به مفهوم دیگری و زبان، می‌کوشد تا نشان دهد که چگونه پدیدارشناسی سینمایی از خلال رویکرد به فرم سینمایی و پایبندی به واقع‌گرایی در پی تقلیل‌ناپذیری فردیت به کلیت بوده ‌است که در واقع هسته اصلی فلسفه لویناس را شکل می‌دهد. اما این تقلیل‌ناپذیری در عین حال شاملِ تقلیل‌ناپذیری سوژه نیز می‌شود یعنی آنچه «دیگری» دیگری محسوب می‌شود. در حالی‌که در سنتِ پدیدارشناسی سینما، تلاش برای واقع‌گرایی، امکانِ بحران سوژه را فراهم کرده ‌است. بنا به یافته‌های این پژوهش در دوران نخست سینمای کیارستمی شاهد غلبه گفته بر گفتن هستیم. در حالی‌که در دوران دوم چنان «گفتن» غلبه کرده و سوژه چنان امکان تفسیر و مصاحبت را در اختیار «دیگر» قرار می‌دهد که به نظر می‌رسد هستی سوژه با بحران مواجه می‌شود. این بحران در دوران سوم سینمای کیارستمی همچون بحرانِ واقعیت در برابر امر غیرواقعی مطرح می‌شود. </div> <div style="text-align: justify;">Through the confrontation between the two traditions of phenomenology and structuralism in the film critique, this study adopts Emanuel Levinas’ ideas to investigate the realization of ‘the Saying’ in Abbas Kiarostami’s cinema. Having examined Levinas’ approach to the concepts of Otherness and language, this study also demonstrates the ways through which the Cinematic Phenomenology seeks the notion of the irreducibility of the Individual to the Total through certain attitudes towards the film form and insistence on realism that also happens to be the main feature of Levinas’ philosophy. Such irreducibility, however, includes the irreducibility of the very subject too, in terms of its being appeared to be the Other’s Other. In the meantime, the struggle for realism in the phenomenological tradition of film has opened up the potentiality for the subject to be in crisis. As this study shows, the notion of ‘the Said’ has overwhelmed ‘the Saying’ in the first stage of Kiarostami’s carrier as a filmmaker while the latter Kiarostami reveals such strong elements of ‘the Saying’ that the subject now may let the Other interpret independently and loom out as a collocutor to the degree that the existence of such subject faces crisis. This crisis in the latest stage of the Kiarostami Cinema could be read as the crisis of the Real as confused with the Unreal.</div> امانوئل لویناس, امر واقعی, دیگری, سوژه, کیارستمی Emmanuel Levinas, the Real, the Other, Kiarostami 25 41 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-197&slc_lang=fa&sid=1 Seyyed Ali Rouhani علی روحانی alirouhani1@gmail.com 10031947532846002758 10031947532846002758 Yes Mohamad Mahdi Fayyazikia محمدمهدی فیاضی‌کیا Mahdi.fayyazikia@gmail.ir 10031947532846002759 10031947532846002759 No