fa تحلیل زمینه‌مند نوسنت‌گرایی در هنر معاصر ایران (دهه ۱۳۴۰ شمسی) از منظر گفتمان‌شناسی میشل فوکو تخصصي Special كاربردي Applicable <div style="text-align: justify;">گفتمان &laquo;نوسنت‌گرا&raquo; در پی راهبردهای کلی ساختار قدرت و زمینه‌های اندیشگیِ روشنفکران در هنر معاصر ایران پدیدار شده است. پشتیبانی‌های فکری روشنفکران در ایجاد گفتمان &laquo;ضدغرب‌زدگی&raquo; و &laquo;بازگشت به اصل&raquo;، و همچنین حمایت‌های ساختار قدرت در ایجاد امکانِ پدیدار شدن آن، هنرمندان را در مسیرِ تمایزبخشی به هنر نوگرای ایران در برابر هنر مدرن غربی جهت‌دهی می‌کند. در چنین موقعیتی، هنرمندان هویت حرفه‌ای خود را در فضای گفتمان غالب بازتولید می‌کنند و از آن کسب مشروعیت و رسمیت می‌نمایند. برگشودن گفتمان نوسنت‌گرایی در سه حوزه: سطح گفتمانی هنرمندان، سطح گفتمانی روشنفکری و سطح گفتمانی نهادی، و تحلیل رابطه این سه سطح و نقدِ اثرپذیری آن‌ها از یکدیگر، هدف این جستار می‌باشد. روش تحقیق مقاله تحلیلی‌-توصیفی-تاریخی است و شیوه گردآوری اطلاعات آن اسنادی (کتابخانه‌ای) و مشاهده‌ای می‌باشد. رویکرد کلی و چارچوب‌های نظری این جستار بر پایه برخی مفاهیم در تاریخ‌گرایی نوین میشل فوکو، فیلسوف فرانسوی قرن بیستم، بنیاد یافته است.<br> &nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">The &ldquo;neo-traditionalist&rdquo; discourse has&nbsp;appeared following the general strategies&nbsp;of the power structure and the mindset of&nbsp;the intellectuals in contemporary Iranian&nbsp;art. Intellectuals mental support of the&nbsp;creation of an anti-west-toxification (a&nbsp;derogatory term used for westernization)&nbsp;discourse and returning to former ways,&nbsp;and also the support of power structure for creation of a neo-traditionalist discourse,&nbsp;directs the artists to a path of differentiating&nbsp;the modernist Iranian art from the western&nbsp;modern art. In such a circumstance, it is&nbsp;obvious that artists would accept their&nbsp;position in the predominant discourse, and&nbsp;legitimize themselves by it.&nbsp;<br> Analyzing the relationship between&nbsp;the level of artists&rsquo; (neo-traditionalist)&nbsp;discourse and the levels of other&nbsp;intellectual and institutional discourses in&nbsp;the contemporary Iranian art and critiquing&nbsp;the influence of these levels on each other&nbsp;are the objectives of this study.&nbsp;<br> The research method is analyticaldescriptive-&nbsp;historical and the data is&nbsp;collected through documentary research&nbsp;method. The overall approach and&nbsp;theoretical framework is based on some&nbsp;of the concept in of Michel Foucault&rsquo;s&nbsp;historicism, the French philosopher of the&nbsp;twentieth century.</div> هنر معاصر, ایران, گفتمان, نوسنت‌گرا, گسست, میشل فوکو Contemporary Art, Iran, Discourse, Neo-traditionalist, Rupture, Michel Foucault 23 37 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-190&slc_lang=fa&sid=1 Hoda Refahi هدی رفاهی Hodarefahi@gmail.com 10031947532846002767 10031947532846002767 No Meghdad Javid Sabaghian مقداد جاوید صباغیان Mejavid@du.ac.ir 10031947532846002768 10031947532846002768 Yes