fa رویارویی زیباشناختی لیوتار با مدرنیتۀ سیاسی تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">این مقاله بر آزمون این فرضیه استوار شده است که لیوتار همراه با برشمردن سویه‌های چیرگی آفرینِ مدرنیته سیاسی، فرارویِ زیباشناختی از تنگناها و کاستی‌هایِ آن را ممکن می‌شمرد. برای این کار نخست باید مولفه‌هایی را در اندیشه وی یافت که با مدرنیته سیاسی هم‌ارز باشد و پس از آن درپیِ نسبت‌سنجیِ این مؤلفه‌ها با رویکردِ زیباشناختیِ وی برآمد. لیوتار به‌روشنی سخنی از مدرنیته سیاسی نمی‌گوید و بنابراین روند استدلالیِ این مقاله باید با تدوین مدلی آغاز شود که در چارچوب آن بتوانیم با یافتنِ مولفه‌های هم‌ارز با مدرنیته سیاسی در اندیشه لیوتار و چینششان در کنار یکدیگر، برداشتِ وی از مدرنیته سیاسی و کاستی‌ها و چیرگی‌آفرینی‌های موجود در آن روشن کنیم. فرضیه این مقاله امری این &laquo;همان&raquo; گویانه نیست و به روشنی در برابر تفسیرهایِ رایجی جای می‌گیرد که به چرخشِ فرهنگیِ زیباشناسی در اندیشه لیوتار باور دارند. واکاوی نوشته‌های لیوتار با کاربست روشِ تاریخِ ایده‌های آرتور لاوجوی و در یک چارچوب مفهومی‌که مدرنیته سیاسی را برتری حق و خودآئینی بر چیرگی می‌داند، ما را به این یافته می‌رساند که لیوتار با توجه به باور به برتری چیرگی بر حق و خودآئینی در مدرنیته سیاسی منتقد این وضعیت است و هم از سویی، مدرنیته سیاسی و چیرگی‌آفرینیِ فزون ازاندازه و تمامیت خواهانه آن را مانعی برای آفرینش‌های هنر آوانگارد می‌داند و هم از سویی دیگر پیوندی دوسویه میان این هنر با دموکراسیِ رادیکال، به عنوان جایگزین مدرنیته سیاسی، برقرار می‌کند.</div> <div style="text-align: justify;">This paper would evaluate this hypothesis&nbsp;that Lyotard, while admitting the subjugating&nbsp;aspects of political modernity,&nbsp;still sees the aesthetic transgression of its&nbsp;dysfunctions and shortages possible. To&nbsp;better proceed with such evaluation, I need&nbsp;first to find components in his thought that&nbsp;are in harmony with political modernity&nbsp;and then to compare such components&nbsp;with his aesthetic approach. Lyotard does&nbsp;not perspicuously speak about political&nbsp;modernity; therefore, I should commence&nbsp;the argumentative process of this article&nbsp;by developing a model in the framework&nbsp;of which I can better illuminate his&nbsp; conception&nbsp;of the components of political&nbsp;modernity as well as his understanding&nbsp;of its shortcomings and subjugating aspects.&nbsp;This should be done by finding and&nbsp;sorting out of those components in his&nbsp;thought that are in harmony with political&nbsp;modernity. The hypothesis of this article&nbsp;is not tautological and is clearly against&nbsp;the prevailing interpretations that believe&nbsp;in the cultural transformation of aesthetics&nbsp;in the thought of Lyotard. Elaboration on&nbsp;Lyotard`s writings, along with the application&nbsp;of Lovejoy&rsquo;s method of &ldquo;history of&nbsp;ideas&rdquo; in a conceptual framework that regards&nbsp;political modernity as the supremacy&nbsp;of right and self-determination to subjugation,&nbsp;leads us to the finding that Lyotard,&nbsp;believing in the supremacy of subjugation&nbsp;to right and self-determination in political&nbsp;modernity, is a critic of this situation. On&nbsp;the one hand, he regards political modernity&nbsp;and its extreme and totalitarian subjugation&nbsp;as an obstacle to the creation of&nbsp;avant-garde art, and on the other hand, he&nbsp;establishes a two-way correlation between&nbsp;this art and radical democracy, as an alternative&nbsp;to political modernity.</div> ابزارگرایی, چیرگی, دموکراسی رادیکال, مدرنیته سیاسی, هنر آوانگارد avant-garde art, political modernity, subjugation instrumentalism, radical democracy 25 39 http://kimiahonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-175&slc_lang=fa&sid=1 Ali Salehi Farsani علی صالحی فارسانی Ali_Salehi62@ut.ac.ir 10031947532846002322 10031947532846002322 Yes