ژانگ ییمو با تفکر عرفانی متأثرازتائوئیسم، با زبانی نمادین در بهرهگیری ازرنگها و طراحی صحنه، از آن به عنوان چارچوبی نیرومند در سینه فیلیای خود برای بازگویی حماسهها و تاریخ کشورش استفاده میکند. در جهان بحرانزدۀ متأثر از فلسفۀ غربی، او برای رسیدن به اهدافش از مفاهیم فلسفۀ شرقی تائو به نحوی کاربردی در میزانسن سود میجوید. این پژوهشِ توصیفی–تحلیلی در پی تشخیص ویژگیهای زیباییشناسی فیلمهای ژانگ در ژانر ووشیا از منظر فلسفۀ لائوتزو است. افزون بر این، این ویژگیها، در بحثهای فرهنگی چین معاصر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف اصلی، تحلیل انقلاب فصول تائویی و تأثیر آن بر میزانسن در آثار ووشیایِ ژانگ و شناخت مبانی هستیشناختی این هنرمند است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که رویکرد سینمایی ژانگ همچون بستری است که حرکت و زمان و تصویر در آن با هم پیوند میخورند. این ارتباط به ما اجازه میدهد تا در مضامین تفکر سنتی بازاندیشی و پویایی متقابل پیوند تفکر تائوئیسم با پدیدههای مدرنی مانند سینما را دریابیم.
