کاربست بلاگردانی از دیرباز ابزار بازتولید نظم اجتماعی از طریق طرد شرّ به بیرون از دایرهٔ اجتماع بوده است. در بازخوانی واسازانهٔ این کاربست، پیچیدگیها و ناپایداریهای معنایی عمیقی آشکار میگردد. آثار آرتور میلر، رابطهٔ تنگاتنگی با روابط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی دهههای آغازین قرن بیستم میلادی دارد. لذا برای بازخوانی شرایط خاص این دوران تاریخی، خوانش این آثار، بهخصوص از دیدگاه واسازانه، میتواند فهمی ژرفتر از مناسبات قدرت، حقیقت، قربانیسازی و اخلاق مدرن را ممکن میسازد. در میان آثار میلر، نمایشنامهٔ ساحرهسوزان بهنحو قابل تأملی بر قربانیسازی و فرآیند اتهامافکنی و طرد اجتماعی ناشی از آن متمرکز است. لذا انتخاب این متن برای واسازی مفهوم بلاگردان حائز اهمیتی دوچندان است. پژوهش حاضر، با اتکا به دیدگاههای ژاک دریدا، میکوشد تا این نمایشنامه را مورد واسازی معنایی قرار دهد. این تحقیق، با تمرکز بر مفاهیم کلیدی دریدا، نظیر فارماکون، ردّ، دیفرانس، هایمن و تصمیمناپذیری، به واسازی تقابل بنیادین درون/بیرون در اسطورۀ بلاگردان در این نمایشنامه پرداخته و در پی پاسخگویی بدین سوال است که کاربست بلاگردان در متن ادبی مذکور با توجه به مفاهیم واسازانهٔ دریدایی چگونه دچار تعلیق و تصمیمناپذیری معنایی میگردد؟ نتایج نشان میدهد که جایگاه بلاگردان در تعلیق و تعویق معنایی میان شخصیتها (تیتوبا، آبیگیل، پراکتور) و در خودِ ساختار شهر نوسان دارد و مرزهای دوگانۀ گناه/بیگناهی و حقیقت/دروغ در فضایی هیستریک فرومیپاشد. یافتههای پژوهش همچنین حاکی از آن است که بلاگردان فراتر از یک قربانیِ مطرود عمل کرده و بهمثابۀ عنصری برسازنده، ویرانگر و در عین حال گشاینده برای معنا، ایفای نقش میکند. بلاگردان در جایگاهی مرزی و لغزان، نه تماماً درون و نه مطلقاً بیرون ساختار، بلکه بر آستانۀ ناپایدار تقابلهای دوگانه معلق است.
