سینما در ابتدا صامت بود و بدون حضور دالهای زبانی، صرفاً از طریق تصاویر معنا را به مخاطب انتقال میداد. بدین ترتیب در این دوره، و پس از آن نیز، تصویر عنصر بیانی حاکم بر سینما بود. قوانینی که در مبانی هنرهای تجسمی مورد نظر هنرمندان این حوزه قرار میگرفت، همان قواعد و اصول بنیادین تصویر بود که در هنر سینما نیز مطمح نظر واقع میشد. به قسمی که سینما بر بستر دستاوردهای علمی در هنرهای تجسمی اُس و بنیاد کادر تصویری را بنا نمود و آمیختگی و ارتباط میان این دو حوزۀ هنر، غیر قابل انکار گردید. لذا سینماگرانی که برای خلق آثار خود به قواعد و اصول هنرهای تجسمی وفادار مانده و یا از آن بهره گرفتند، در کاربست عناصر زیباشناختی فیلم توفیقات قابل توجهی به دست آوردند. در مقالۀ پیشرو به بررسی تأثیرات مبانی هنرهای تجسمی بر شکلگیری قالبهای تصویری سینما میپردازیم. سؤال اصلی پژوهش عبارت است از اینکه سینما در قاببندیهای خود چه تأثیراتی از مبانی هنرهای تجسمی پذیرفته است؟ روش پژوهش توصیفی_تحلیلی و رویکرد آن تاریخی و تطبیقی است. همچنین شیوۀ گردآوری اطلاعات کتابخانهای و مشاهدۀ مستقیم آثار میباشد. آثار مورد مطالعه به شیوۀ نمونهگیری هدفمند یا قضاوتی انتخاب شدهاند. با توجه به مطالعه و مداقه در تاریخ آثار سینمایی میتوان گفت که مبانی هنرهای تجسمی الهام بخش انتخاب کادر تصویر در سینما بوده و سینما با کاربست قوانین مشابه در آنها به کادربندی آثار خود چه از نظر تصویری و چه از نظر محتوایی میپردازد. در این پژوهش تعدادی از فیلمهای سینمایی و کارگردانان تأثیرگذار در تاریخ سینما، که به طور مشخص از قوانین و اصول مبانی هنرهای تجسمی در خلق اثر و معناسازی صحنهها بهره گرفتهاند، مورد مطالعه قرار گرفته است. یافتههای پژوهش مبیّن آن است که قاببندی سینما از منظر زیباییشناسی، ترکیببندی، چیدمان بصری و همچنین در روند مفهومسازی با اصول مبانی هنرهای تجسمی دارای مشابهتهای عمیق است.
